De titel zegt 't al, afgelopen maandag (gister) heb ik rond half 6 een auto-ongeluk gehad. Eentje waar je u tegen zegt; hier mijn verhaal...
Mijn verhaal;
Maandag 12-10-2009 vanaf 17:00.
Om 17:00 zette ik net mijn helm van m’n hoofd. De altijd, interessante, leerzame en vooral leuke motorrijles zat er weer op. Om 17:10 verliet ik de rijschool om naar een parkeerplaats te lopen waar mijn auto geparkeerd stond. Rond 17:15 verliet ik dit parkeerterrein richting de A27 om vanuit Utrecht naar Soest te rijden. Eenmaal door de file heen gewurmd, kwam ik bij afslag 32-Bilthoven. Deze afslag nam ik en na de afslag ging ik rechtsaf, de Nieuwe Weteringseweg op. Een provinciale weg, waar je 80 km/u mag rijden. Dat deed ik ongeveer ook. Deze weg gaat over in de Soestdijkerweg en later in de Biltseweg. Nadat ik de eerste stoplichten heb gepasseerd, neemt de weg een flauwe bocht naar links aan (gezien van mijn richting). In deze flauwe bocht kan men afslaan naar Bilthoven, of vanuit Bilthoven weer de Soestdijkerweg opdraaien.
(Bron: maps.google.nl)
Ik (rode pijl) naderde de bocht en zag een grijze Peugeot 407 SW (paarse pijl) vanuit de Soestdijkseweg Noord naderen. De auto reed zachtjes vooruit, stopte niet. Dit terwijl ik oogcontact zocht met de bestuurder van de 407 SW. Zijn hoofd was naar rechts gedraaid. Nadat van rechts geen verkeer kwam draaide hij zijn hoofd naar voren en begon met optrekken. Toen de Peugeot eenmaal optrok zonder dat de bestuurder ook maar mijn kant op gekeken had, heb ik mijzelf schrap gezet voor de impact. De Peugeot was te dichtbij om maar iets te doen, aan remmen heb ik niet eens gedacht…
De impact viel vies tegen, ik opende mijn ogen en zag alleen wit.
Zoals mijn vader in het ziekenhuis vertelde; er was eens een meneer die na zo’n soort ongeval dacht dat hij in de hemel beland was, vanwege de witte gasvorming binnenin de auto. Echter, doordat de airbags uit waren geklapt, ontstond er een scherpe geur en door de chemische reactie, van de airbag, wordt het wit binnenin de auto. Tevens wordt er bij zo’n ongeluk de gordelspanners in werking gesteld. Hierdoor word je in je stoel gedrukt. Door de klap op de andere auto, de klap van de airbag en de gordelspanners die afgaan, wordt de lucht uit je longen geperst. Het gevolg hierop is, is dat je kortademig wordt.
Ik knipperde nogmaals met mijn ogen en zag alweer een stukje helderder. Ik was behoorlijk kortademig en maakte met een duw mijn portier open. Ik kroop vervolgens letterlijk uit de auto. Ik zag dat de auto beland was op de vluchtheuvel die de twee rijbanen van elkaar scheid. Ik ben naar de achterkant van de auto gekropen en daar op de vluchtheuvel gaan zitten. Terwijl ik zat waren er al mensen druk bezig om het verkeer stil te zetten en 112 te bellen. Na dertig seconden was m’n kortademigheid voorbij en stond ik op om te kijken hoe de andere bestuurder en zijn bijrijdster eraan toe waren. Daar naartoe op weg kwam ik in gesprek met een meneer. Hij vroeg of alles goed ging en hoe het was gebeurd. Deze liep vervolgens weg, nadat ik mijn verhaal heb gedaan. Ik liep naar de andere auto toe (die 180° was gedraaid) en zag daar een mevrouw op de grond liggen met daar rechts van een meneer zittend op zijn hurken. Ik schrok hier hevig van, waarop een andere meneer op mij afstapte om te vragen of alles wel goed ging. Hij had zijn EHBO-diploma en vroeg of ik klachten had. Waarop ik met nee beantwoordde.
Ik besloot m’n vader te bellen en te vertellen wat er gebeurd was. Hij liet alles uit zijn handen vallen en zou met spoed hierheen komen. Ondertussen heb ik mijn schoonfamilie ook gebeld en een vriend om tennis af te zeggen (die trouwens niet opnam). Ik legde mijn telefoon neer en er kwam een politieagent naar me toe. Ik deed mijn verhaal en moest m’n rijbewijs en de papieren van de auto geven. Deel 1A werd ingenomen i.v.m. de omvang van de technische schade. Nadat de politieagent met mij klaar was, heb ik, aan de meneer met het EHBO-diploma, gevraagd, hoe de toestand van de mevrouw was die op de grond lag. Deze was relatief onschuldig maar de mevrouw lag voor de zekerheid op de grond totdat de ambulance kwam. Dit stelde mij gerust en liep een rondje om mijn auto heen. Hiervan was weinig meer van over, alle sappen van de auto waren al uitgevloeid over de weg en de motor rookte nog. Toch heb ik nog twee foto’s weten te maken, één van de situatie en één van de auto zelf (zie pagina 5 voor de foto’s).
Later hoorde ik de ambulance, het personeel ging als eerste naar de mevrouw die op de grond lag. Daarna kwam er een broeder mijn kant op, controleerde mij en zei dat ik maar moest gaan zitten. Ik volgde wijs zijn advies op en zat weer op de plek achter mijn autootje. De broeder ging in overleg met de andere broeder, omdat ik geen klachten had maar wel een grote klap heb gemaakt, zou er nog een ambulance komen om mij op te halen om vervolgens naar het ziekhuis te gaan. Ik knikte en keek naar de voorbijgaande auto’s.
Waar ik me op dat moment over verbaasde waren de voorbijkomende auto’s. Een motoragent stond langs de weg een teken af te geven dat ze zachtjes voorbij mochten rijden. Tot het moment dat er een auto met redelijke vaart voorbij kwam. De agent maakte duidelijk dat hij toch echt zachter moest rijden en tikte hierbij de buitenspiegel van de auto aan. Deze klapte in, de auto stopte en de desbetreffende persoon kreeg een mooie preek van de agent.
Ik hoorde nog een ambulance naderen en op hetzelfde moment zag ik mijn vader voorbij komen. Enkele momenten later voelde ik handen op mijn rug en werd ik vast gepakt. Een fijn gevoel wat ik de afgelopen minuten totaal niet gevoeld had. Terwijl mijn pa weer opstond kwam er een dokter naar me toe. Deze controleerde mij weer, en nam de beslissing de brancard te halen om mij mee te nemen naar het ziekenhuis in Zeist.
Eenmaal op de brancard kreeg ik lakens over me heen voor de kou en werd ik in de ambulance gereden. Mijn vest werd open geritst en mijn shirt werd opgerold om zo allemaal plakkertjes op mijn borst en buik te plakken. Tevens kreeg ik een mooie knijper op mijn rechterwijsvinger. Zo konden ze van monitoren in de ambulance aflezen wat mijn hartslag was, of ik een mooi hartfilmpje had en of mijn ademhaling goed was. Alles was oké, alleen mijn hartslag was aan de hoge kant. Dat vond de dokter logisch na zo’n klap.
Je bekijkt de wereld wel vanuit een heel ander perspectief uit zo’n ambulance. Boven je hoofd heb je een raampje waarin je de wolkjes kan zien. Die draaien boven je hoofd wanneer er een bocht gemaakt wordt. Weer eens heel wat anders.
Eenmaal bij het ziekenhuis aangekomen werd ik in kamer twee geïnstalleerd. Ik werd weer aan allerlei apparaten gehangen voor een hartfilmpje, hartslag en ademhaling. Er werd een ECG gemaakt en er werd bloed geprikt. Terwijl alles geïnstalleerd werd kwam mijn vader binnenlopen, hij had zijn eigen auto gepakt om naar het ziekenhuis te komen.
Een andere dokter controleerde mij weer, hieruit bleek er een pijnlijke plek te zitten in mijn ruggenwervelkolom. Dit had als gevolg dat we de lift namen naar de röntgenafdeling, voor een röntgenfoto. Eerst werden er foto’s gemaakt vanaf de zijkant van de wervelkolom. Daarna een foto van de bovenkant. Bij het overzetten van het bed op de röntgentafel werd de noodknop geraakt. Met als gevolg dat de stroom uitviel in die kamer. Al met al gingen we toch maar naar een andere kamer om daar de foto van bovenaf te maken.
De foto’s werden opgestuurd naar de radioloog, die net in de auto was gestapt om naar huis te gaan. Dus we moesten even wachten totdat hij thuis was om de foto’s te bekijken.
Tijdens het wachten werd er nog een buisje met bloed afgetapt. Deze vergeleken ze met het eerste buisje, ze gaan dan van beide buisjes de rode bloedcellen tellen. Mits er een afwijking in zit heb je kans dat er een inwendige bloeding is ontstaan door het ongeluk. Gelukkig was dit bij mij niet het geval. Aansluitend hierop werd er nog een ECG gemaakt. Deze bleek ook positief. Daarna was het wachten…
Na een uurtje kwam de dokter binnen lopen en vertelde dat de radioloog niks ernstigs uit mijn foto’s had gehaald. Ofwel, je mag weer naar huis.
Al met al ben ik toch blij dat ik niet op de motor zat, maar veilig in de auto. Met wat blik om je heen kan je toch meer hebben dan op zo’n tweewieler. De Arosa heeft het erg goed gehouden, airbags uit en de kooi is in takt gebleven zodat ik goed kon “uitstappen”. Ik had trouwens wel een bril op met rijden, deze is van m’n hoofd geslagen door de airbag en is spoorloos. Ook ben ik erg blij dat ik alleen reisde, als ik een bijrijd(st)er had gehad was hij/zij er niet zo goed vanaf gekomen als ik. Gezien de Arosa rechtsvoor werd geraakt en het rechterportier niet zo mooi open ging als het linker.
Wat ik eraan over heb gehouden? Twee schrammen (links en rechts) op mijn heupen, afkomstig van de gordelspanners. Een beurse rechter knie met daarop 2 schrammen. Nadat ik heb geslapen ben ik zo stijf als een hark. Spierpijn overal en nog steeds wel wat last van mijn rug. Ofwel, ik heb een engeltje gehad die op mijn schouder toekeek. Want het ambulancepersoneel was erg verbaasd dat ik geen ernstige klachten had na zo’n ongeluk.
Ik kan nu wel erg boos worden op de bestuurder van de Peugeot die niet mijn kant op heeft gekeken, maar, hoe raar dit misschien ook klinkt, dat ben ik eigenlijk niet. Wel ben ik benieuwd of de beide personen lichamelijke verwondingen eraan over hebben gehouden.
Terwijl ik dit dacht, werd er gebeld. De politie De Bilt had ik aan de lijn. De agent vertelde dat de mevrouw en de meneer niets ernstigs eraan over hebben gehouden. Tevens had hij nog een vraag over het ongeluk en vroeg hij of de bestuurder van de 407 SW ons thuisnummer mocht weten om zo nog contact op te nemen met ons. Het rare is namelijk dat ik de bestuurder van de Peugeot, na het ongeluk, met geen woord heb aangesproken. Andersom ook niet…
De beide auto’s werden afgevoerd door een afsleepwagen. Van allebei de auto’s zijn alle airbags uitgeklapt. Zelfs de rechterzijde van de Peugeot, terwijl ik de 407 links raakte. Van de Arosa ligt onderhand het motorblok onder het stuur, deze heeft zijn taak echt wel volbracht. Anders kon ik dit verhaal niet schrijven.
Tot slot wil ik graag de mensen bedanken die me hebben geholpen. Op de plaats van het ongeluk, in de ambulance en in het ziekenhuis. En mijn pa, die zo snel ter plaatse kwam.
Geschreven door:
Jordy Knopper
http://img205.imageshack.us/img205/8171/image530.jpghttp://img208.imageshack.us/img208/6754/image531.jpg(Foto’s door Jordy Knopper)
